Życie ludzi współczesnych w dużej mierze składa się z kosztów. Nasze zarobki trafiają co miesiąc, rok w rok do instytucji obsługujących zarządzanie naszymi kosztami. Na tym tle zapomina się o kwotach wchodzących w skład kompleksowych wydatków na edukację naszych dzieci - a są to kwoty równie wysokie, jak opłaty za prąd, gaz, benzynę, czynsz, telefon, czy raty za sprzęt AGD. Media, jak zwykle o tej porze roku, przypomną nam o kosztach wydatków na podręczniki dla uczniów. Ale książki i pomoce naukowe to tylko wierzchołek góy lodowej i to akuart istotny wierzchołek. Co z resztą edukacyjnych kosztów...?
Zbliża się wrzesień, a wraz z nim początek roku szkolnego, czas wyczekiwany z pewnym niepokojem nie tylko przez dzieci, ale również i ich rodziców. Oto fragment artykułu Łucji Hamerszmit:
W pewien sierpniowy weekendowy wieczór - już po powrocie z rodzinnego urlopu nad polskim Bałtykiem - Zuzanna i Michał Waszkiewiczowie, rodzice Karoliny (9 lat) i Piotra (15 lat) usiedli w swoim domowym zaciszu na warszawskich Bielanach. Otworzyli arkusz Excella, by skrupulatnie zaplanować poziom budżetu, który pozwoli 3 września wkroczyć ich dzieciom w pełnym rynsztunku na ścieżkę edukacyjną. Wpisując kwoty w kolejne rubryki, dzielnie surfowali w sieci internetowej, mieli też pod ręką gazetkę z pobliskiego hipermarketu, która w południe znalazła się na wycieraczce przed ich drzwiami. Pomyśleli bowiem, podobnie jak olbrzymia większość mieszkańców dużych miast, że zakupy szkolne w hipermarkecie są rozwiązaniem optymalnie najtańszym.
Szli jak burza przez gąszcz potrzeb i wydatków... zeszyty 16-kartkowe (od 19 do 90 gr); okładki (50 gr zł/szt.); nalepki na zeszyty - do wyboru: z samochodami, "Horrym Portierem", lalką Barbie, kotkami i piłkarzami (każdy arkusz po 3,70 zł); bruliony 60-kartkowe (1,05 zł) lub grubsze 96-kartkowe laminowane (1,75 zł), teczki A4 z gumką - zawsze się przydają (1,25 zł); segregatory w różnych kolorach i z różnymi nadrukami (3,59 zł), gumki (w zestawie 3 szt. - 99 gr), ołówki zwykłe HB z gumką (w op. 15 szt. - 99 gr); zestaw: ekierką+kątomierz (50 gr); zestaw kreślarski (6,35 zł); długopisy kolorowe (4 szt. - 89 gr); cienkopisy (3 kolory - 1,75 zł); blok rysunkowy A3 (2,50 zł), blok techniczny (3,69 zł); taśma samoprzylepna (5 szt. - 1,65 zł); korektor w piórze (1,35 zł); pędzelki (3 szt. - 2,49 zł); kredki ołówkowe (30 kolorów - 2,09 zł); kredki BIC (12 kolorów - 4,15 zł); zakreślacze (przynajmniej 3 kolory - każdy po 80 gr); marker permanentny (2,49 zł); pastele suche (6,99 zł); plastelina (10 kolorów - 1,79 zł); flamastry (18 kolorów - 6,39 zł); kredki woskowe (65 gr); farby plakatowe (12 kolorów - 12,39 zł); pojemnik na wodę (3,19 zł); nożyczki (bo się znowu zgubiły - 2,30 zł; kalkulator (10 zł); karteczki Post-it ® (12,00 zł ); zakładki indeksujące Post-it ® (21,72 zł);, tablica korkowa 60x100 (21,50 zł); klej (90 gr); zeszyt do nut A4 (1,59 zł); plecak młodzieżowy - w różnych kolorach (8,49 zł); plecak z wizerunkiem ulubionych bohaterek Witch (21,99 zł)+piórnik z Witch (4,49 zł); plecak ze stelażem i kółeczkami (57,00 zł); torba na ramię (12,99 zł); zeszyt papierów kolorowych (2,50 zł). Odrzucili flamastry Blendy Pens z możliwością przekazywania sobie kolorów (za jedyne 99 zł) oraz plecak JanSport ze stelażem i kółeczkami (329 zł)…
Ze wstępnego szacunku kosztów otrzymali kwotę ok. 270 zł, którą będą musieli wydać na wyprawkę dla każdego ze swoich dzieci.
Całość artykułu można znaleźć w Serwisie Edukacyjnym WSiP (kliknij).
sobota, 25 sierpnia 2007
poniedziałek, 20 sierpnia 2007
Polska nie będzie miała udziałów w elektrowni atomowej na Litwie
Kolejne informacje o projekcie budowy elektrowni atomowej na Litwie. Już nie wiadomo, czy Polska będzie miała udziały w elektrowni w Ignalinie. Miejsce Polski w projekcie budowy nowej elektrowni jądrowej na Litwie może zająć któreś z państw zachodnich. Informuje o tym litewski dziennik biznesowy "Verslo żinios", powołując się na anonimowe źródła w instytucjach państwowych.
niedziela, 19 sierpnia 2007
Odszedł profesor Ludwik Maciąg
Zawierucha I Wojny Światowej prowadziła ojca Ludwika, Michała Maciąga pod Isonzę i Verdun, skąd powrócił z armią Hallera do Krakowa. Razem z żoną, Dalmatynką Rozalią Dokić trafia do Białej Podlaskiej.
Ludwik miał 19 lat, kiedy wybuchła II Wojna Światowa. Jest zbyt młody na to, by jak jego brat, podporucznik 34 Pułku Piechoty walczyć w obronie Brześcia. Po kampanii wrześniowej, Ludwik właśnie dzięki Józefowi nawiązuje pierwsze konspiracyjne kontakty w zrębach podziemnego państwa. Józef zmuszony do opuszczenia kraju zrzucony zostaje jako 'cichociemny' do Serbii. W tamtejszych górach tworzy oddział partyzancki w sile batalionu i sieje postrach wśród Niemców, jako kapitan Nash. Zdradzony ginie, a Ludwik co roku był zapraszany na uroczystości po dziś dzień upamiętniające odwagę Józefa Maciąga.
Sam Ludwik Maciąg kończy w 1944 roku podchorążówkę i jako "Sas" otrzymuje przydział do leśnego oddziału partyzanckiego. Miesiące spędzone w Oddziale Partyzanckim Stefana Wyrzykowskiego "Zenona" 34 Pułku Piechoty Armii Krajowej kształtują go na całe życie. Do ostatnich dni wspominał czynny udział w osłonie akcji V2 na Podlasiu, czy przejęcie uratowanych amerykańskich lotników z zestrzelego bombowca. Liczne potyczki, z których "Zenon" wychodził zwycięsko po dziś dzień wspominane są na Podlasiu.
Po zakończeniu II Wojny Światowej Ludwik Maciąg ukrywa się wraz z koniem (czy była to jeszcze klacz "Zenona" na której podchorąży "Sas" jeździł w zwiadzie konnym AK, czy już kolejny koń....?) w Janowskiej stadninie. Dyrektor Kazimierz Kajetanowicz przyjmuje go na stanowisko leśniczego. Ludwik odwiedza jeszcze raz w lesie swoich dawnych kolegów - wówczas już żołnierzy jednego z oddziałów organizacji "Wolność i Niezawisłość".
Rozpoczyna studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, jednak kontynuuje je w Warszawie. Arkana malarstwa i rysunku zgłębia pod okiem Tadeusza Kulisiewicza i Michała Bylin, by po latach zastąpić ich, obejmując katedrę w charakterze profesora zwyczajnego.
Po latach ucieka z Warszawy w okolice Wyszkowa, do Gulczewa. Otoczony wiejską przyrodą i końmi oraz coraz większą rzeszą przyjaciół tworzy swoje obrazy. Wrażliwy, nie do końca odnajduje się w nowej rzeczywistości społecznej, a jako koniarz i były partyzant pozwala sobie na bezpośrednią krytykę tego, co trudno mu zaakceptować. Z drugiej strony - z poczuciem humoru, jak niewielu umie zachwycać się grą świateł, różnej o każdej porze dnia, zależnej od rodzaju zachmurzenia. Jadąc samochodem, potrafił zatrzymać się i zacząć szkicować gdzieś pośród pól, na środku trasy - bo właśnie pojawił się widok, którego poszukiwał miesiącami. Ludwik Maciąg umiera 7 sierpnia 2007 roku.
Ludwik miał 19 lat, kiedy wybuchła II Wojna Światowa. Jest zbyt młody na to, by jak jego brat, podporucznik 34 Pułku Piechoty walczyć w obronie Brześcia. Po kampanii wrześniowej, Ludwik właśnie dzięki Józefowi nawiązuje pierwsze konspiracyjne kontakty w zrębach podziemnego państwa. Józef zmuszony do opuszczenia kraju zrzucony zostaje jako 'cichociemny' do Serbii. W tamtejszych górach tworzy oddział partyzancki w sile batalionu i sieje postrach wśród Niemców, jako kapitan Nash. Zdradzony ginie, a Ludwik co roku był zapraszany na uroczystości po dziś dzień upamiętniające odwagę Józefa Maciąga.
Sam Ludwik Maciąg kończy w 1944 roku podchorążówkę i jako "Sas" otrzymuje przydział do leśnego oddziału partyzanckiego. Miesiące spędzone w Oddziale Partyzanckim Stefana Wyrzykowskiego "Zenona" 34 Pułku Piechoty Armii Krajowej kształtują go na całe życie. Do ostatnich dni wspominał czynny udział w osłonie akcji V2 na Podlasiu, czy przejęcie uratowanych amerykańskich lotników z zestrzelego bombowca. Liczne potyczki, z których "Zenon" wychodził zwycięsko po dziś dzień wspominane są na Podlasiu.
Po zakończeniu II Wojny Światowej Ludwik Maciąg ukrywa się wraz z koniem (czy była to jeszcze klacz "Zenona" na której podchorąży "Sas" jeździł w zwiadzie konnym AK, czy już kolejny koń....?) w Janowskiej stadninie. Dyrektor Kazimierz Kajetanowicz przyjmuje go na stanowisko leśniczego. Ludwik odwiedza jeszcze raz w lesie swoich dawnych kolegów - wówczas już żołnierzy jednego z oddziałów organizacji "Wolność i Niezawisłość".
Rozpoczyna studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, jednak kontynuuje je w Warszawie. Arkana malarstwa i rysunku zgłębia pod okiem Tadeusza Kulisiewicza i Michała Bylin, by po latach zastąpić ich, obejmując katedrę w charakterze profesora zwyczajnego.
Po latach ucieka z Warszawy w okolice Wyszkowa, do Gulczewa. Otoczony wiejską przyrodą i końmi oraz coraz większą rzeszą przyjaciół tworzy swoje obrazy. Wrażliwy, nie do końca odnajduje się w nowej rzeczywistości społecznej, a jako koniarz i były partyzant pozwala sobie na bezpośrednią krytykę tego, co trudno mu zaakceptować. Z drugiej strony - z poczuciem humoru, jak niewielu umie zachwycać się grą świateł, różnej o każdej porze dnia, zależnej od rodzaju zachmurzenia. Jadąc samochodem, potrafił zatrzymać się i zacząć szkicować gdzieś pośród pól, na środku trasy - bo właśnie pojawił się widok, którego poszukiwał miesiącami. Ludwik Maciąg umiera 7 sierpnia 2007 roku.
sobota, 18 sierpnia 2007
Elektrownia atomowa na Litwie
Świat biegnie w zawrotnym pędzie. Naturalne surowce energetyczne wyczerpują się coraz szybciej. Światowe organizacje oraz specjaliści biją na alarm, a przywódcy wielu państw zaczynają przebąkiwać o konieczności oszczędzania energii. Ludzkość potrzebuje bowiem coraz więcej energii - zarówno na potrzeby gospodarki, jak i na prywatne potrzeby mieszkań, czy domów, w których żyjemy.
Wystarczy popatrzeć na galopujące ceny ropy naftowej, gazu ziemnego, czy energii elektrycznej, by cień Czarnobyla odszedł gdzieś w zapomnienie. Ludzkość już nie boi się energi atomowej, nie obawia skutków i błędów.
Sprawa budowy elektrowni atomowej Ignalina na Litwie jest właściwie przesądzona. Początkowo miało to być przedsięwzięcie, w którym uczestniczyć miały cztery państwa środkowo-europejskie – Litwa, Polska, Estonia i Łotwa. Trudno było jednak dojść do porozumienia przywódcom tych państw, chociaż wszyscy deklarują gotowość współpracy w ramach projektu. Dla państw bałtyckich zbudowanie nowych reaktorów atomowych w miejsce starych to konieczność. Litwa, do czasu wyłączenia pierwszej z siłowni 31 grudnia 2004 roku, niespełna 80% wykorzystywanej energii otrzymywała właśnie z Ignalina. Z kolei Łotysze obawiają się zachwiań w przepływie gazu i energii elektrycznej z Rosji.
Teraz akces do współpracy w ramach projektu budowy elektrowni jądrowej wyraziły kolejne dwa państwa – Szwecja i Ukraina. Udział kolejnych państw okazuje się o tyle niezbędny, że Litwini chcą, żeby elektrownia została zbudowana do 2015 r., a budowa elektrowni atomowej zajmuje od sześciu do ośmiu lat. Trzeba będzie także wybrać dostawcę reaktora - zainteresowanie wyraziły już dwaj potentaci - francuska Areva oraz amerykański General Electric. Pomysłodawcy zapewniają, że wybiorą dostawcę reaktora jądrowego z Europy, Ameryki lub Japonii, ale raczej nie Rosji.
Energia atomowa w ramach dzisiejszej polityki energetycznej Polski staje się faktem. Powstająca na Politechnice Warszawskiej dzięki współpracy z Uniwersytetem w Sztokholmie specjalizacja energetyka jądrowa ma co roku kształcić około dziesięciu specjalistów, którzy za kilkanaście lat będą stanowić trzon kadry uruchamiającej pierwszą polską elektrownię atomową.
Wystarczy popatrzeć na galopujące ceny ropy naftowej, gazu ziemnego, czy energii elektrycznej, by cień Czarnobyla odszedł gdzieś w zapomnienie. Ludzkość już nie boi się energi atomowej, nie obawia skutków i błędów.
Sprawa budowy elektrowni atomowej Ignalina na Litwie jest właściwie przesądzona. Początkowo miało to być przedsięwzięcie, w którym uczestniczyć miały cztery państwa środkowo-europejskie – Litwa, Polska, Estonia i Łotwa. Trudno było jednak dojść do porozumienia przywódcom tych państw, chociaż wszyscy deklarują gotowość współpracy w ramach projektu. Dla państw bałtyckich zbudowanie nowych reaktorów atomowych w miejsce starych to konieczność. Litwa, do czasu wyłączenia pierwszej z siłowni 31 grudnia 2004 roku, niespełna 80% wykorzystywanej energii otrzymywała właśnie z Ignalina. Z kolei Łotysze obawiają się zachwiań w przepływie gazu i energii elektrycznej z Rosji.
Teraz akces do współpracy w ramach projektu budowy elektrowni jądrowej wyraziły kolejne dwa państwa – Szwecja i Ukraina. Udział kolejnych państw okazuje się o tyle niezbędny, że Litwini chcą, żeby elektrownia została zbudowana do 2015 r., a budowa elektrowni atomowej zajmuje od sześciu do ośmiu lat. Trzeba będzie także wybrać dostawcę reaktora - zainteresowanie wyraziły już dwaj potentaci - francuska Areva oraz amerykański General Electric. Pomysłodawcy zapewniają, że wybiorą dostawcę reaktora jądrowego z Europy, Ameryki lub Japonii, ale raczej nie Rosji.
Energia atomowa w ramach dzisiejszej polityki energetycznej Polski staje się faktem. Powstająca na Politechnice Warszawskiej dzięki współpracy z Uniwersytetem w Sztokholmie specjalizacja energetyka jądrowa ma co roku kształcić około dziesięciu specjalistów, którzy za kilkanaście lat będą stanowić trzon kadry uruchamiającej pierwszą polską elektrownię atomową.
Subskrybuj:
Posty (Atom)