Kolejny - na razie skromny, ale ciekawy projekt wystartował w Internecie. Obecnie jest to tylko blog, ale jego twórcy zapowiadają niebawem kolejne atrakcje. I mają się one pojawić jeszcze wiosną!
Chodzi o SuperKonie.pl, czy coś co powinni poznać wszyscy sympatycy koni w Polsce – jeźdźcy wszelkiej maści, hodowcy oraz sympatycy tych niesamowitych zwierząt. W tej chwili na SuperKonie.pl można znaleźć różnorodne informacje związane z czterokopytnymi stworzeniami, ale w ciągu najbliższych tygodni pojawią się następne funkcjonalności projektu. Blog można obejrzeć tutaj.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą konie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą konie. Pokaż wszystkie posty
niedziela, 16 marca 2008
niedziela, 16 grudnia 2007
Leczenie Michała Sulimy
W dniu 8 grudnia 2007 roku w Szkole Jazdy Konnej Pa – Ta – Taj w Kaniach koło Pruszkowa odbył się „Dzień dla Michała”. Obok pokazów jeździeckich i szermierczych odbyła się aukcja prowadzona przez Bogusława Lindę, której cały dochód przeznaczony zostanie na leczenie Michała Sulimy.
Michał Sulima ma 22 lata, urodził się i mieszkał we Wrocławiu. Po ukończeniu nauki w XVII LO – w klasie o profilu wojskowym, odbył służbę wojskową w Szwadronie Kawalerii Wojska Polskiego w Warszawie. Następnie pracował jako instruktor jazdy konnej i kierownik stajni w okolicach Wrocławia, a później Warszawy. Od najmłodszych lat interesował się sportem i turystyką. Od tego czasu cały jego świat koncentrował się wokół koni, to z nimi chciał związać swoją przyszłość.
Niestety, w dniu 23 czerwca 2007 – Michał uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu. Do tej pory nie odzyskał świadomości. W lipcu i sierpniu przebywał na oddziale intensywnej terapii Szpitala Bielańskiego w Warszawie, natomiast we wrześniu i październiku w Klinice Rehabilitacji w Bydgoszczy.
Dotychczasowe koszty poniesione na leczenie i rehabilitację okazały się bardzo duże – przekraczające możliwości całej rodziny. Konieczne są dalsze wydatki na intensywną i nieustanną rehabilitację, konsultacje medyczne i niezbędny sprzęt rehabilitacyjny. Więcej informacji o Michale oraz numer konta (wraz ze skanem dokumentu uwiarygodniającym zbiórkę pieniędzy), na które można przesyłać pieniądze znajduje się na stronie http://www.michalsulima.pl/.
Źródło: Szpital dla koni
Michał Sulima ma 22 lata, urodził się i mieszkał we Wrocławiu. Po ukończeniu nauki w XVII LO – w klasie o profilu wojskowym, odbył służbę wojskową w Szwadronie Kawalerii Wojska Polskiego w Warszawie. Następnie pracował jako instruktor jazdy konnej i kierownik stajni w okolicach Wrocławia, a później Warszawy. Od najmłodszych lat interesował się sportem i turystyką. Od tego czasu cały jego świat koncentrował się wokół koni, to z nimi chciał związać swoją przyszłość.
Niestety, w dniu 23 czerwca 2007 – Michał uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu. Do tej pory nie odzyskał świadomości. W lipcu i sierpniu przebywał na oddziale intensywnej terapii Szpitala Bielańskiego w Warszawie, natomiast we wrześniu i październiku w Klinice Rehabilitacji w Bydgoszczy.
Dotychczasowe koszty poniesione na leczenie i rehabilitację okazały się bardzo duże – przekraczające możliwości całej rodziny. Konieczne są dalsze wydatki na intensywną i nieustanną rehabilitację, konsultacje medyczne i niezbędny sprzęt rehabilitacyjny. Więcej informacji o Michale oraz numer konta (wraz ze skanem dokumentu uwiarygodniającym zbiórkę pieniędzy), na które można przesyłać pieniądze znajduje się na stronie http://www.michalsulima.pl/.
Źródło: Szpital dla koni
wtorek, 20 listopada 2007
Galopem po Internecie
Jeszcze półtora roku temu miłośnicy koni arabskich w Polsce musieli się niemało naszperać po Internecie, aby zdobyć informacje na pasjonujący ich temat. A jest to niemała grupa, co nie dziwi, gdyż nasz kraj słynie na całym świecie nie tylko z hodowli koni tej rasy (Pure Polish), ale i z janowskiej aukcji, na której padają rekordy cenowe za polskie „araby”. Dziś wielbiciele tych wyjątkowo pięknych koni mają do dyspozycji coraz bardziej rozbudowujący się portal polskiearaby.com. To kompendium wiedzy o tej rasie, a przy tym forum dyskusyjne, witryna ogłoszeniowa oraz gorące relacje z najważniejszych wydarzeń związanych z hodowlą koni arabskich.
Portal polskiearaby.com w krótkim czasie (18 miesięcy) wyrósł na największe medium dedykowane koniom arabskim w Polsce i na jedno z największych w Europie poświęconych tej tematyce (dzięki angielskiej wersji językowej). Portal odwiedzany jest przez użytkowników z 80 krajów świata! Okazuje się, że wielbiciele koni arabskich pochodzą nie tylko nie tylko z miejsc, będących potęgami w tej dziedzinie (Polska, Stany Zjednoczone, Niemcy, Belgia, Włochy, Wielka Brytania czy Rosja), ale i z egzotycznych wysp Pacyfiku: Tuvalu i Niue.
Polskiearaby.com oferują newsy, artykuły w kilku działach tematycznych (hodowla, pokazy, wyścigi, endurance), kilkadziesiąt galerii zdjęć uznanych fotografów (m.in. Erwina Eschera, Joanny Jonientz i Katarzyny Dolińskiej), wywiady, recenzje, katalogi koni i ogierów, ogłoszenia oraz linki do innych witryn „arabskich” i stron WWW stadnin na całym świecie. A teraz także filmy: użytkownicy portalu otrzymali niedawno możliwość dodawania swoich materiałów wideo do nowego działu „Araboteka”.
Portal, poza informacyjną, pełni także funkcję edukacyjną. Koń arabski jest ściśle związany z historią Polski, jest wręcz – mówiąc górnolotnie – naszym dobrem narodowym. Od lat 90. zainteresowanie tą tematyką stale wzrasta – a to dlatego, że także prywatni hodowcy zaangażowali się w hodowlę „arabów”. Wcześniej dziedzina ta zarezerwowana była wyłącznie dla stadnin państwowych. Oczywiście nadal to stadniny państwowe – Janów Podlaski o 190-letniej tradycji, Michałów oraz Białka – nadają ton polskiej hodowli. Ich marki jeszcze tak prędko nikt nie przebije. Jednak grupa hodowców prywatnych stale się powiększa. Dziś w rękach prywatnych jest w sumie więcej klaczy hodowlanych niż w stadninach państwowych! Hodowcy prywatni to zarówno zapaleńcy, nie dysponujący dużymi środkami, lecz za to pełni poświęcenia, jak i ambitni przedsiębiorcy, nie liczący się z pieniędzmi i gotowi poświęcić niemal każdą kwotę na swoje hobby. To zupełnie nowa sytuacja, która ma szansę zmienić „rozkład sił” na tym niełatwym rynku.
Te rzesze hodowców, marzycieli i miłośników rasy potrzebowały swojego medium – i takim medium stały się polskieraby.com.
– Gdy kilka lat temu zaczynaliśmy z mężem naszą przygodę z końmi arabskimi – mówi Monika Luft, wydawca portalu i właścicielka niewielkiej stadniny – brakowało nam jednego miejsca, gdzie znajdowalibyśmy informacje, zdjęcia i komentarze. Wszystko to było rozrzucone gdzieś po sieci, oddzielnie wyścigi, oddzielnie rajdy długodystansowe, oddzielnie sprawy związane z hodowlą. Tradycyjne media, czyli miesięczniki, nie zaspakajały naszych „informacyjnych” potrzeb, zwłaszcza że ukazujące się tam materiały miały w dużej mierze historyczny charakter, rzadko poruszając bieżące problemy nurtujące środowisko. Istniejące portale nie prezentowały zaś podejścia dziennikarskiego, będąc zaledwie kroniką wydarzeń lub promocją konkretnych stadnin. Analizy, próby szukania odpowiedzi na trudne pytania, wywiady z autorytetami – tego po prostu nie było. Zamarzyła nam się witryna, która zawierałaby wszystko to naraz. Skoro tak, nie było rady – trzeba było ją stworzyć. Mieliśmy pasję oraz umiejętności dziennikarskie, więc podjęliśmy się tego zadania z nadzieją, że sobie poradzimy. Przejęliśmy istniejący już, amatorski portal. Przez półtora roku sukcesywnie go rozbudowywaliśmy, walcząc o oglądalność: zmieniliśmy layout, kolejno dodawaliśmy nowe moduły, rozszerzaliśmy grono współpracowników. I udało się! Dziś możemy powiedzieć, że portal spełnia nasze oczekiwania. Właśnie tak to sobie wyobrażaliśmy.
Polskiearaby.com to medium zrodzone z pasji i pracy zespołu, skrzykniętego przez nowych właścicieli. Być może właśnie dlatego zyskało tak wielką popularność w tym środowisku: pasjonaci zawsze rozpoznają ludzi sobie podobnych.
Portal polskiearaby.com w krótkim czasie (18 miesięcy) wyrósł na największe medium dedykowane koniom arabskim w Polsce i na jedno z największych w Europie poświęconych tej tematyce (dzięki angielskiej wersji językowej). Portal odwiedzany jest przez użytkowników z 80 krajów świata! Okazuje się, że wielbiciele koni arabskich pochodzą nie tylko nie tylko z miejsc, będących potęgami w tej dziedzinie (Polska, Stany Zjednoczone, Niemcy, Belgia, Włochy, Wielka Brytania czy Rosja), ale i z egzotycznych wysp Pacyfiku: Tuvalu i Niue.
Polskiearaby.com oferują newsy, artykuły w kilku działach tematycznych (hodowla, pokazy, wyścigi, endurance), kilkadziesiąt galerii zdjęć uznanych fotografów (m.in. Erwina Eschera, Joanny Jonientz i Katarzyny Dolińskiej), wywiady, recenzje, katalogi koni i ogierów, ogłoszenia oraz linki do innych witryn „arabskich” i stron WWW stadnin na całym świecie. A teraz także filmy: użytkownicy portalu otrzymali niedawno możliwość dodawania swoich materiałów wideo do nowego działu „Araboteka”.
Portal, poza informacyjną, pełni także funkcję edukacyjną. Koń arabski jest ściśle związany z historią Polski, jest wręcz – mówiąc górnolotnie – naszym dobrem narodowym. Od lat 90. zainteresowanie tą tematyką stale wzrasta – a to dlatego, że także prywatni hodowcy zaangażowali się w hodowlę „arabów”. Wcześniej dziedzina ta zarezerwowana była wyłącznie dla stadnin państwowych. Oczywiście nadal to stadniny państwowe – Janów Podlaski o 190-letniej tradycji, Michałów oraz Białka – nadają ton polskiej hodowli. Ich marki jeszcze tak prędko nikt nie przebije. Jednak grupa hodowców prywatnych stale się powiększa. Dziś w rękach prywatnych jest w sumie więcej klaczy hodowlanych niż w stadninach państwowych! Hodowcy prywatni to zarówno zapaleńcy, nie dysponujący dużymi środkami, lecz za to pełni poświęcenia, jak i ambitni przedsiębiorcy, nie liczący się z pieniędzmi i gotowi poświęcić niemal każdą kwotę na swoje hobby. To zupełnie nowa sytuacja, która ma szansę zmienić „rozkład sił” na tym niełatwym rynku.
Te rzesze hodowców, marzycieli i miłośników rasy potrzebowały swojego medium – i takim medium stały się polskieraby.com.
– Gdy kilka lat temu zaczynaliśmy z mężem naszą przygodę z końmi arabskimi – mówi Monika Luft, wydawca portalu i właścicielka niewielkiej stadniny – brakowało nam jednego miejsca, gdzie znajdowalibyśmy informacje, zdjęcia i komentarze. Wszystko to było rozrzucone gdzieś po sieci, oddzielnie wyścigi, oddzielnie rajdy długodystansowe, oddzielnie sprawy związane z hodowlą. Tradycyjne media, czyli miesięczniki, nie zaspakajały naszych „informacyjnych” potrzeb, zwłaszcza że ukazujące się tam materiały miały w dużej mierze historyczny charakter, rzadko poruszając bieżące problemy nurtujące środowisko. Istniejące portale nie prezentowały zaś podejścia dziennikarskiego, będąc zaledwie kroniką wydarzeń lub promocją konkretnych stadnin. Analizy, próby szukania odpowiedzi na trudne pytania, wywiady z autorytetami – tego po prostu nie było. Zamarzyła nam się witryna, która zawierałaby wszystko to naraz. Skoro tak, nie było rady – trzeba było ją stworzyć. Mieliśmy pasję oraz umiejętności dziennikarskie, więc podjęliśmy się tego zadania z nadzieją, że sobie poradzimy. Przejęliśmy istniejący już, amatorski portal. Przez półtora roku sukcesywnie go rozbudowywaliśmy, walcząc o oglądalność: zmieniliśmy layout, kolejno dodawaliśmy nowe moduły, rozszerzaliśmy grono współpracowników. I udało się! Dziś możemy powiedzieć, że portal spełnia nasze oczekiwania. Właśnie tak to sobie wyobrażaliśmy.
Polskiearaby.com to medium zrodzone z pasji i pracy zespołu, skrzykniętego przez nowych właścicieli. Być może właśnie dlatego zyskało tak wielką popularność w tym środowisku: pasjonaci zawsze rozpoznają ludzi sobie podobnych.
niedziela, 16 września 2007
Szpital dla koni w Janowie Podlaskim
Szpitale dla koni nie są niczym nowym w Polsce – bardzo dobre istnieją w Gliwicach i Warszawie. Jednak Janów Podlaski, a co za tym idzie - całe Podlasie i Lubelszczyzna swojego szpitala nie posiadają. Brak ten postanowił nadrobić znany hodowcom koni lekarz weterynarii, Jarosław Karcz - postanowił wybudować szpital dla koni na Podlasiu. Jego pomysł spotkał się z bardzo dużym aplauzem nie tylko lokalnego środowiska hodowców koni, ale również firmy Xella Polska, której materiały budowlane są wykorzystywane jako budulec szpitala. Więcej szczegółowych informacji o tym przedsięwzięciu na blogu Szpital dla koni w Janowie Podlaskim.
Wybór Janowa Podlaskiego nie był przypadkowy ani dla lekarza weterynarii, Jarosława Karcza, ani dla Xella Polska. To właśnie Janów Podlaski słynie w Polsce, jak również na całym świecie ze wspaniałej hodowli koni arabskich. Stadnina w Janowie Podlaskim nierozerwalnie kojarzy się z postacią jej wieloletniego dyrektora, wychowawcy pokoleń hodowców koni w Polsce, Andrzeja Krzyształowicza (1915 – 1998), który był sprawcą wspaniałego renesansu stadniny oraz jej dyrektorem w latach 1956 - 1991. Wielki talent hodowlany w połączeniu ze żmudną codzienną pracą, sumiennością i poczuciem obowiązku, których też wymagał od innych, sprawiły, że wyhodowane przez niego konie odnosiły sukcesy na pokazach hodowlanych, torach wyścigowych i hipodromach w Polsce i na świecie.
Co ciekawe, za datę założenia stadniny uznaje się 18 grudnia 1817 roku - dzień, w którym do Janowa dotarło stado prowadzone przez Jana Ritza, realizującego misję zorganizowania na ziemiach polskich stadniny państwowej. W 2007 roku obchodzimy więc 190. rocznicę tego wydarzenia.
Wybór Janowa Podlaskiego nie był przypadkowy ani dla lekarza weterynarii, Jarosława Karcza, ani dla Xella Polska. To właśnie Janów Podlaski słynie w Polsce, jak również na całym świecie ze wspaniałej hodowli koni arabskich. Stadnina w Janowie Podlaskim nierozerwalnie kojarzy się z postacią jej wieloletniego dyrektora, wychowawcy pokoleń hodowców koni w Polsce, Andrzeja Krzyształowicza (1915 – 1998), który był sprawcą wspaniałego renesansu stadniny oraz jej dyrektorem w latach 1956 - 1991. Wielki talent hodowlany w połączeniu ze żmudną codzienną pracą, sumiennością i poczuciem obowiązku, których też wymagał od innych, sprawiły, że wyhodowane przez niego konie odnosiły sukcesy na pokazach hodowlanych, torach wyścigowych i hipodromach w Polsce i na świecie.
Co ciekawe, za datę założenia stadniny uznaje się 18 grudnia 1817 roku - dzień, w którym do Janowa dotarło stado prowadzone przez Jana Ritza, realizującego misję zorganizowania na ziemiach polskich stadniny państwowej. W 2007 roku obchodzimy więc 190. rocznicę tego wydarzenia.
niedziela, 19 sierpnia 2007
Odszedł profesor Ludwik Maciąg
Zawierucha I Wojny Światowej prowadziła ojca Ludwika, Michała Maciąga pod Isonzę i Verdun, skąd powrócił z armią Hallera do Krakowa. Razem z żoną, Dalmatynką Rozalią Dokić trafia do Białej Podlaskiej.
Ludwik miał 19 lat, kiedy wybuchła II Wojna Światowa. Jest zbyt młody na to, by jak jego brat, podporucznik 34 Pułku Piechoty walczyć w obronie Brześcia. Po kampanii wrześniowej, Ludwik właśnie dzięki Józefowi nawiązuje pierwsze konspiracyjne kontakty w zrębach podziemnego państwa. Józef zmuszony do opuszczenia kraju zrzucony zostaje jako 'cichociemny' do Serbii. W tamtejszych górach tworzy oddział partyzancki w sile batalionu i sieje postrach wśród Niemców, jako kapitan Nash. Zdradzony ginie, a Ludwik co roku był zapraszany na uroczystości po dziś dzień upamiętniające odwagę Józefa Maciąga.
Sam Ludwik Maciąg kończy w 1944 roku podchorążówkę i jako "Sas" otrzymuje przydział do leśnego oddziału partyzanckiego. Miesiące spędzone w Oddziale Partyzanckim Stefana Wyrzykowskiego "Zenona" 34 Pułku Piechoty Armii Krajowej kształtują go na całe życie. Do ostatnich dni wspominał czynny udział w osłonie akcji V2 na Podlasiu, czy przejęcie uratowanych amerykańskich lotników z zestrzelego bombowca. Liczne potyczki, z których "Zenon" wychodził zwycięsko po dziś dzień wspominane są na Podlasiu.
Po zakończeniu II Wojny Światowej Ludwik Maciąg ukrywa się wraz z koniem (czy była to jeszcze klacz "Zenona" na której podchorąży "Sas" jeździł w zwiadzie konnym AK, czy już kolejny koń....?) w Janowskiej stadninie. Dyrektor Kazimierz Kajetanowicz przyjmuje go na stanowisko leśniczego. Ludwik odwiedza jeszcze raz w lesie swoich dawnych kolegów - wówczas już żołnierzy jednego z oddziałów organizacji "Wolność i Niezawisłość".
Rozpoczyna studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, jednak kontynuuje je w Warszawie. Arkana malarstwa i rysunku zgłębia pod okiem Tadeusza Kulisiewicza i Michała Bylin, by po latach zastąpić ich, obejmując katedrę w charakterze profesora zwyczajnego.
Po latach ucieka z Warszawy w okolice Wyszkowa, do Gulczewa. Otoczony wiejską przyrodą i końmi oraz coraz większą rzeszą przyjaciół tworzy swoje obrazy. Wrażliwy, nie do końca odnajduje się w nowej rzeczywistości społecznej, a jako koniarz i były partyzant pozwala sobie na bezpośrednią krytykę tego, co trudno mu zaakceptować. Z drugiej strony - z poczuciem humoru, jak niewielu umie zachwycać się grą świateł, różnej o każdej porze dnia, zależnej od rodzaju zachmurzenia. Jadąc samochodem, potrafił zatrzymać się i zacząć szkicować gdzieś pośród pól, na środku trasy - bo właśnie pojawił się widok, którego poszukiwał miesiącami. Ludwik Maciąg umiera 7 sierpnia 2007 roku.
Ludwik miał 19 lat, kiedy wybuchła II Wojna Światowa. Jest zbyt młody na to, by jak jego brat, podporucznik 34 Pułku Piechoty walczyć w obronie Brześcia. Po kampanii wrześniowej, Ludwik właśnie dzięki Józefowi nawiązuje pierwsze konspiracyjne kontakty w zrębach podziemnego państwa. Józef zmuszony do opuszczenia kraju zrzucony zostaje jako 'cichociemny' do Serbii. W tamtejszych górach tworzy oddział partyzancki w sile batalionu i sieje postrach wśród Niemców, jako kapitan Nash. Zdradzony ginie, a Ludwik co roku był zapraszany na uroczystości po dziś dzień upamiętniające odwagę Józefa Maciąga.
Sam Ludwik Maciąg kończy w 1944 roku podchorążówkę i jako "Sas" otrzymuje przydział do leśnego oddziału partyzanckiego. Miesiące spędzone w Oddziale Partyzanckim Stefana Wyrzykowskiego "Zenona" 34 Pułku Piechoty Armii Krajowej kształtują go na całe życie. Do ostatnich dni wspominał czynny udział w osłonie akcji V2 na Podlasiu, czy przejęcie uratowanych amerykańskich lotników z zestrzelego bombowca. Liczne potyczki, z których "Zenon" wychodził zwycięsko po dziś dzień wspominane są na Podlasiu.
Po zakończeniu II Wojny Światowej Ludwik Maciąg ukrywa się wraz z koniem (czy była to jeszcze klacz "Zenona" na której podchorąży "Sas" jeździł w zwiadzie konnym AK, czy już kolejny koń....?) w Janowskiej stadninie. Dyrektor Kazimierz Kajetanowicz przyjmuje go na stanowisko leśniczego. Ludwik odwiedza jeszcze raz w lesie swoich dawnych kolegów - wówczas już żołnierzy jednego z oddziałów organizacji "Wolność i Niezawisłość".
Rozpoczyna studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, jednak kontynuuje je w Warszawie. Arkana malarstwa i rysunku zgłębia pod okiem Tadeusza Kulisiewicza i Michała Bylin, by po latach zastąpić ich, obejmując katedrę w charakterze profesora zwyczajnego.
Po latach ucieka z Warszawy w okolice Wyszkowa, do Gulczewa. Otoczony wiejską przyrodą i końmi oraz coraz większą rzeszą przyjaciół tworzy swoje obrazy. Wrażliwy, nie do końca odnajduje się w nowej rzeczywistości społecznej, a jako koniarz i były partyzant pozwala sobie na bezpośrednią krytykę tego, co trudno mu zaakceptować. Z drugiej strony - z poczuciem humoru, jak niewielu umie zachwycać się grą świateł, różnej o każdej porze dnia, zależnej od rodzaju zachmurzenia. Jadąc samochodem, potrafił zatrzymać się i zacząć szkicować gdzieś pośród pól, na środku trasy - bo właśnie pojawił się widok, którego poszukiwał miesiącami. Ludwik Maciąg umiera 7 sierpnia 2007 roku.
Subskrybuj:
Posty (Atom)