Misie w Korabiewicach

Jako pierwsze do Korabiewic przyjechały Fela i Edzio, które straciły pracę w cyrku, a w ZOO nie było dla nich miejsca. Gdyby nie Magda Szwarc zostałyby zgładzone. Z miniaturowych klatek, w których zwierzęta ledwo mogły się obrócić, trafiły do przestronnych z rozległym wybiegiem. To był dla nich raj na ziemi, nie domyślały się, że życie może być o tyle piękniejsze, choć też przecież.... ogrodzone.

Po tej parze pozostało już tylko wspomnienie. Edzio padł w wieku czterdziestu lat, Fela nie mogąc się pogodzić ze stratą przyjaciela, z którym spędziła trzy dziesięciolecia, odmówiła przyjmowania pokarmów. Niecały miesiąc później podzieliła jego los.

Dziś w Korabiewicach mieszkają cztery misie: Himalajska Balbina z nadzwyczaj bolesną przeszłością cyrkową, Miszka, któremu treserzy wybili oko, Borys, latami przetrzymywany w ciasnej klatce oraz Wania odkupiony od kłusowników. Ten ostatni wraz z Miszką trafił do Polski z Rosji. Mieszkały w Moskwie... na piętnastym piętrze. Ich opiekun postanowił jednak ewakuować się z radzieckiej ojczyzny, po tym, jak milicjant bez ostrzeżenia zastrzelił mu... lamparta, z którym wyszedł na spacer. Moskwiczanin przeszmuglował miśki przez zieloną granicę licząc, że w cywilizowanej Polsce znajdzie dla nich azyl. Dotarł pod Białystok, został zatrzymany, a niedźwiedzie zarekwirowano. Magda Szwarc dowiedziała się o wszystkim z telewizji. Miała świadomość, że jeśli nie przejmie drogocennego skarbu, finał niedźwiedziej podróży może okazać się tragiczny.

Dziś misiom nic nie grozi, wylegują się w słońcu, wsuwają niezliczone bochenki chleba z dżemem i wreszcie, jak i inni pensjonariusze, czują się bezpieczne. Zapewnienie im jednak dożywotniej emerytury, podobnie jak pozostałym mieszkańcom schroniska, pochłania ogromne pieniądze, ciężko związać koniec z końcem. Korabiewice potrzebują pomocy. Aż dziw bierze, że nawet tak wyjątkowa placówka - przecież to istne ZOO - boryka się z kłopotami finansowymi. Zlokalizowane na skraju malowniczej Puszczy Mariańskiej mogłoby stanowić atrakcję turystyczną, przynosić wymierne korzyści zwierzętom i ludziom. Czy tego atutu nie dostrzegają lokalne władze? W końcu, ile gmin ma na swoim terenie stado koni, niedźwiedzie, wilki??? Toż to złoty interes, leży na ulicy, wystarczy tylko się schylić..

Całość czytaj w artykule Piotra Dzięciołowskiego "Po drodze jej nawet z... misiami".