Powrót do... sztuki

Trudno uwierzyć, ale swojego czasu - zaledwie kilka dziesięcioleci wstecz - nawet kreda, jakiej używa się do pisania na tablicy bywała... artykułem deficytowym. Zdobycie jej normalną drogą, na przykład w sklepie, zakrawało na cud.

Jagoda Soin, wówczas uczennica II klasy podstawówki wynosiła kawałki kredy po kryjomu ze szkoły. W domu, najzwyklejszą igłą do szycia rzeźbiła w nich wymyślne głowy. Lubiła też malować i rysować, lepić w glinie. Jej talent od zawsze dostrzegali nauczyciele i permanentnie z niego korzystali. Gdzie jak gdzie, ale akurat w szkole robót plastycznych nigdy nie brakuje. A to trzeba zmienić dekoracje w klasie, to znowu przystroić salę gimnastyczną z okazji kolejnej uroczystości.

Jagoda z przyjemnością wykonywała różnorodne projekty własnego autorstwa, czuła jak wiele może z siebie dać. Twórcza praca od najmłodszych lat najbardziej ją pociągała. Planując swoją przyszłość zaczęła nawet marzyć o nauce w liceum plastycznym w Supraślu. Niestety, kiedy przyszło, co do czego, z braku miejsc nie została przyjęta. 'Wylądowała' wtedy w liceum ogólnokształcącym i to, jak na złość, w klasie matematycznej.

- To było absolutnie nie dla mnie, straszna nuda, dusiłam się, nie potrafiłam odnaleźć. Od początku zdawałam sobie sprawę, że nie wytrwam tam do matury, że muszę coś wymyślić. Po roku przeniosłam się do jednej z ostrołęckich zawodówek o profilu 'tkactwo artystyczne'. Wreszcie zaczęłam uczyć się tego, co naprawdę mnie fascynowało.

W nowej szkole pedagodzy szybko zorientowali się, z jak zdolną dziewczyną mają do czynienia i namawiali, by może jednak spróbowała jeszcze raz zdawać do liceum w Supraślu - teraz na pewno miało się udać, nauczyciele obiecywali specjalną, pełną superlatyw, opinię.

- Pewnie, że chciałam ale było za późno, straciłabym kolejny rok, byłabym starsza od koleżanek i kolegów z nowej klasy przynajmniej dwa lata. Zrezygnowałam więc i skończyłam zawodówkę, z czasem zrobiłam wieczorowo maturę i na tym edukację zakończyłam. Trochę żałuję, że nie znalazł się nikt, kto dałby mi takiego mobilizującego kopniaka, dzięki któremu na przykład spróbowałabym sił na jakiejś wyższej uczelni plastycznej. Pretensję mogę mieć jednak wyłącznie do siebie.

Cały artykuł o Jagodzie Soin z Chrzczonek dostępny na Portalu Rolniczym.

Wystawa Dobra Energia

W dniach od 2 do 29 lutego bieżącego roku w Galerii Podlaskiej w Białej Podlaskiej będzie można obejrzeć wystawę obrazów autorstwa Marka Ejsmonda-Ślusarczyka pod tytułem Dobra Energia. Portal Internetowy TermoDom.pl jest patronem medialnym tego przedsięwzięcia.

W dniach 2 – 29 luty w Galerii Podlaskiej w Białej Podlaskiej przy ulicy Warszawskiej 12 będzie można obejrzeć wystawę obrazów "DobraEnergia" Marka Ejsmonda, której patronem medialnym jest portal TermoDom.pl.

Jest to malarstwo poświęcone śladom pozostawionym przez człowieka i jego działalność. Cykl obrazów przedstawia budowle industrialne - wygasłe i opuszczone elektrownie, będące pamiątką po cywilizacji i bytności człowieka na Ziemi - co po sobie pozostawił.

Sposób przedstawienia został bardzo uproszczony - na obraz składają się relacje pomiędzy pierwszym a ostatnim planem, kontrast blisko - daleko, człowiek - wszechświat. Paleta barwna bardzo typowa dla artysty - surowa i zimna, pierwszy plan to biel, która stanowi zarówno akcent tematyczny jak i kompozycyjny. Artysta stawia pytania o kondycję i sens ludzkości.

Twórczość Marka Ejsmonda jest to malarstwo szczególnego rodzaju. Przygląda się malarstwu - językowi malarstwa z dużym dystansem i skupieniem.

Malarz za pomocą swojej sztuki toczy nieustanny dialog z czasem i przestrzenią. Dialog naznaczony jest powagą. Stawką jest zrozumienie natury naszej obecności w czasie i przestrzeni, nasze relacje z nimi, powody niemożności ich ogarnięcia i opisania słowem czy obrazem. Jego twórczość cechuje duży rygor i oszczędność środków wyrazu. Ta narzucona sobie dyscyplina stanowi zabezpieczającą tamę przed zalewem tak powszechnych w jego pokoleniu, przelicytowujących się medializmów czy dydaktyzmów.

Marek Ejsmond żyje sztuką i dla sztuki. Obserwuje i kontempluje naturę, kontrasty i zgrzyty na jej styku z cywilizacją. W sztuce, w malarstwie widzi sposób na znalezienie modus vivendi. Jego dużych rozmiarów, kompozycje tchną harmonią. Chociaż często czuje się w nich niebezpieczeństwo i jakieś zagrożenie istniejące lub dopiero mogące nadejść. Nic i niczego nie naśladuje.

O swoich obrazach pisze: „ Obraz jest zamkniętym światem, istniejącym w oderwaniu od rzeczywistości. Moje obrazy mogą kojarzyć się z naturą lub rzeczywistymi przedmiotami.”

Zarówno wybór tematu, jak i najdrobniejsze elementy budowy dzieła są wykorzystywane jako instrumenty wewnętrznej informacji, np. kolor w oderwaniu od pierwotnego znaczenia, ekspresja gestu…

Więcej informacji na temat wystawy Marka Ejsmonda-Ślusarczyka znajduje się tutaj.