Szpital dla koni w Janowie Podlaskim

Szpitale dla koni nie są niczym nowym w Polsce – bardzo dobre istnieją w Gliwicach i Warszawie. Jednak Janów Podlaski, a co za tym idzie - całe Podlasie i Lubelszczyzna swojego szpitala nie posiadają. Brak ten postanowił nadrobić znany hodowcom koni lekarz weterynarii, Jarosław Karcz - postanowił wybudować szpital dla koni na Podlasiu. Jego pomysł spotkał się z bardzo dużym aplauzem nie tylko lokalnego środowiska hodowców koni, ale również firmy Xella Polska, której materiały budowlane są wykorzystywane jako budulec szpitala. Więcej szczegółowych informacji o tym przedsięwzięciu na blogu Szpital dla koni w Janowie Podlaskim.

Wybór Janowa Podlaskiego nie był przypadkowy ani dla lekarza weterynarii, Jarosława Karcza, ani dla Xella Polska. To właśnie Janów Podlaski słynie w Polsce, jak również na całym świecie ze wspaniałej hodowli koni arabskich. Stadnina w Janowie Podlaskim nierozerwalnie kojarzy się z postacią jej wieloletniego dyrektora, wychowawcy pokoleń hodowców koni w Polsce, Andrzeja Krzyształowicza (1915 – 1998), który był sprawcą wspaniałego renesansu stadniny oraz jej dyrektorem w latach 1956 - 1991. Wielki talent hodowlany w połączeniu ze żmudną codzienną pracą, sumiennością i poczuciem obowiązku, których też wymagał od innych, sprawiły, że wyhodowane przez niego konie odnosiły sukcesy na pokazach hodowlanych, torach wyścigowych i hipodromach w Polsce i na świecie.

Co ciekawe, za datę założenia stadniny uznaje się 18 grudnia 1817 roku - dzień, w którym do Janowa dotarło stado prowadzone przez Jana Ritza, realizującego misję zorganizowania na ziemiach polskich stadniny państwowej. W 2007 roku obchodzimy więc 190. rocznicę tego wydarzenia.

Cud świadomych związków

W zracjonalizowanej rzeczywistości współczesnego świata dobrze czasami przystanąć i popatrzeć w głąb siebie. Poszukać własnego, wewnętrznego światła, które da siłę nam i naszym najbliższym. Bo prawda jest taka, że mając przy boku bratnią duszę łatwiej mierzyć się z rwącymi meandrami życia.

Małgosia Przygońska od wielu lat zajmuje się rozświetlaniem drogi innym. Specjalizuje się w procesie terapeutycznym dla par – jak sama nazywa swoją autorską drogę – w cudzie świadomych związków.

Małgosia tak pisze o sobie i swoich warsztatach: "Być szczęśliwie razem to motto naszego życia, to misja, którą wybraliśmy do zrealizowania w tym wcieleniu. Od czterech lat jesteśmy szczęśliwą parą, która docenia dar bycia razem, wzajemnego wspierania się, obdarzania miłością, akceptacją i podziwem. Miłość to uczucie, które wymaga od każdego z nas otwartego serca i wdzięczności. To uczucie, które uczy nas dawać i brać, to barometr równowagi dla partnerów, to wysokie Boskie wibracje i poczucie całkowitej swobody wyboru partnera. To stan pełnego zaangażowania w związek, oddania drugiej osobie i niczym nie uwarunkowanej wolności jednocześnie. To do czego doszliśmy po latach osobistego rozwoju i poszukiwań w różnych związkach, po samotnym czasie każdego z nas, jest doświadczeniem i odkryciem, którym chcemy się z Tobą podzielić, poprzez proponowane warsztaty, doradztwo indywidualne i grupowe.Jak mówi Jacek "gwarancją szczęśliwego związku - jest świadomy związek", a ja dodaję - dwojga naprawdę wolnych, dorosłych i zdecydowanych na bycie razem istot.

Być szczęśliwie razem to coś więcej niż partnerstwo, romans, czy kontrakt małżeński. To wolny wybór towarzyszenia sobie w życiu wzajemnie i stały ruch energii płynącej od serca do serca. To luksus i komfort wzajemnego zaufania i powierzenia siebie drugiej osobie."

Więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej Małgosi Przygońskiej.

Misie w Korabiewicach

Jako pierwsze do Korabiewic przyjechały Fela i Edzio, które straciły pracę w cyrku, a w ZOO nie było dla nich miejsca. Gdyby nie Magda Szwarc zostałyby zgładzone. Z miniaturowych klatek, w których zwierzęta ledwo mogły się obrócić, trafiły do przestronnych z rozległym wybiegiem. To był dla nich raj na ziemi, nie domyślały się, że życie może być o tyle piękniejsze, choć też przecież.... ogrodzone.

Po tej parze pozostało już tylko wspomnienie. Edzio padł w wieku czterdziestu lat, Fela nie mogąc się pogodzić ze stratą przyjaciela, z którym spędziła trzy dziesięciolecia, odmówiła przyjmowania pokarmów. Niecały miesiąc później podzieliła jego los.

Dziś w Korabiewicach mieszkają cztery misie: Himalajska Balbina z nadzwyczaj bolesną przeszłością cyrkową, Miszka, któremu treserzy wybili oko, Borys, latami przetrzymywany w ciasnej klatce oraz Wania odkupiony od kłusowników. Ten ostatni wraz z Miszką trafił do Polski z Rosji. Mieszkały w Moskwie... na piętnastym piętrze. Ich opiekun postanowił jednak ewakuować się z radzieckiej ojczyzny, po tym, jak milicjant bez ostrzeżenia zastrzelił mu... lamparta, z którym wyszedł na spacer. Moskwiczanin przeszmuglował miśki przez zieloną granicę licząc, że w cywilizowanej Polsce znajdzie dla nich azyl. Dotarł pod Białystok, został zatrzymany, a niedźwiedzie zarekwirowano. Magda Szwarc dowiedziała się o wszystkim z telewizji. Miała świadomość, że jeśli nie przejmie drogocennego skarbu, finał niedźwiedziej podróży może okazać się tragiczny.

Dziś misiom nic nie grozi, wylegują się w słońcu, wsuwają niezliczone bochenki chleba z dżemem i wreszcie, jak i inni pensjonariusze, czują się bezpieczne. Zapewnienie im jednak dożywotniej emerytury, podobnie jak pozostałym mieszkańcom schroniska, pochłania ogromne pieniądze, ciężko związać koniec z końcem. Korabiewice potrzebują pomocy. Aż dziw bierze, że nawet tak wyjątkowa placówka - przecież to istne ZOO - boryka się z kłopotami finansowymi. Zlokalizowane na skraju malowniczej Puszczy Mariańskiej mogłoby stanowić atrakcję turystyczną, przynosić wymierne korzyści zwierzętom i ludziom. Czy tego atutu nie dostrzegają lokalne władze? W końcu, ile gmin ma na swoim terenie stado koni, niedźwiedzie, wilki??? Toż to złoty interes, leży na ulicy, wystarczy tylko się schylić..

Całość czytaj w artykule Piotra Dzięciołowskiego "Po drodze jej nawet z... misiami".

Nos w sos... czyli, jak się uczyć ?

Szkoła podstawowa, potem gimnazjum, szkoła średnia, a ostatecznie szkoła wyższa. Tak wyglądają kolejne stopnie edukacyjnego zaprzysiężenia, czyli wiedza zdobywana latami... Ale jak zdobywana? Nastawienie na określony cel - "zaliczyć" egzamin, wskoczyć stopień wyżej - to nie zawsze skutkuje zdobyciem odpowiednich zasobów wiedzy i doświadczenia, rzeczy niezbędnych na współczesnym rynku pracy. Jak się uczyć - takie pytanie zadaje Mariola Bielecka w swoim artykule.

Badania psychologiczne dawno wykazały, że tylko aktywna nauka daje pożądane rezultaty. Aktywna, czyli taka, podczas której robimy własne notatki, podkreślamy najważniejsze rzeczy, oznaczamy kolorami różne informacje – w ten sposób budujemy własny łańcuszek skojarzeń. Umysł, który jest zajęty tylko czytaniem, bardzo szybko zaczyna dryfować w inną stronę. Zwłaszcza, gdy temat jest dla niego nudny. A nie oszukujmy się – umysł młodego humanisty raczej nie da się łatwo wciągnąć w fascynujący świat dysocjacji chlorku sodu. I na odwrót - pasjonata chemii niekoniecznie pochłonie opis piękna krajobrazu w poezji wczesnoromantycznej. Tylko nieliczni szczęśliwcy chwytają wszystko w mig: większość śmiertelników musi się nieźle napracować, by nauczyć się wszystkiego, czego wymaga szkoła.

Co więc robić, by nie tylko w miarę gładko przejść przez szkołę, ale też wynieść z niej wiedzę, która później przyda się w dorosłym życiu? Może zabrzmi to banalnie, ale przede wszystkim trzeba zaopatrzyć się w dobry podręcznik. Komputery, ćwiczenia w grupach i wszelkie zajęcia interaktywne są oczywiście szalenie ważne i oby było ich w szkołach jak najwięcej, ale żeby móc się rozwijać trzeba zacząć od podstaw wiedzy - a tę można znaleźć tylko w książkach.

Podręcznik, leksykon, vademecum - to informacje zebrane w jednym miejscu, uporządkowane, klarowne, przydatne na bieżąco i podczas nauki do egzaminów. Ale jeśli książka, to nie ze skupu, lecz nowa, pachnąca i czysta – taka, którą można eksplorować od początku samemu, a nie według pomysłu poprzedniego właściciela. Ktoś powie: dobrze, ale co z pieniędzmi; przecież używany podręcznik to zawsze oszczędność. Czy jednak na pewno? Jeśli wziąć pod uwagę koszty korepetycji, kursów przygotowujących do egzaminów, komputerowych programów edukacyjnych itp., zakup książek to kropla w morzu wydatków.

Więcej informacji w artykule Marioli Bieleckiej.

Polska wieś olbrzymim placem budowy

Lata NPF 2007 - 2013 będą okresem niezwykle intensywnego rozwoju budownictwa na obszarach wiejskich. W każdej wsi realizowanych będzie co roku po kilka inwestycji z funduszy unijnych, a w każdej gminie po kilkadziesiąt.

Zgodnie z zasadami polityki strukturalnej będą one oznaczone symbolicznymi tablicami informacyjnymi. Za dwa trzy lata ukaże się więc naocznie pełen obraz (niebieski) pomocy unijnej dla rozwoju i modernizacji Polski, polskich obszarów wiejskich.

O tym rozmachu budownictwa decydować będzie nakładające się działanie kilku programów operacyjnych (PO), finansowanych ze wszystkich głównych funduszy strukturalnych.

W okresie NPF kontynuowany będzie przede wszystkim rozwój infrastruktury technicznej wsi, zapoczątkowany kilkanaście lat temu funduszem przedakcesyjnym Phare, bilateralnymi funduszami pomocowymi zasilającymi fundacje, pożyczką BŚ ASAL, funduszami SAPARD, a następnie - od 2004 roku i do 2008 roku - funduszami strukturalnymi . Dzięki pomocowym funduszom zagranicznym w ostatnich kilkunastu latach, powiększanym o środki publiczne budżetu państwa, samorządów i funduszy specjalnych, Polska dokonała wielkiego kroku w rozbudowie podstawowych urządzeń infrastruktury technicznej wsi: dróg, wodociągów, modernizacji sieci elektryfikacji, telefonizacji, składowisk odpadów, oczyszczalni ścieków, a w ostatnich latach także kanalizacji. Ciągle jednak stan infrastruktury wsi w Polsce daleko odbiega od poziomu UE. Dlatego dalsza pomoc Unii w rozwoju i modernizacji infrastruktury na obszarach wiejskich, a zwłaszcza kanalizacji, dróg ogólnych i dojazdowych do pól, a także poprawy jakości wody dla celów bytowych i produkcyjnych, pozostaje jednym z ważnych celów programów i funduszy strukturalnych.

Projekty tego typu finansowane będą przede wszystkim z EFRR, z Funduszu Spójności i z nowego EFR ROW. Nakłady łączne na infrastrukturę wiejską szacować można na 6 - 8 mld euro. Będą dodatkowo sprzyjać tym procesom większe dochody rolników, pochodne podwojenia dopłat bezpośrednich. Wiele wskazuje na to, że do 2013 roku podstawowe potrzeby wsi w zakresie infrastruktury wsi zostaną zaspokojone, że warunki życiowe na obszarach wiejskich oraz produkcji rolnej - istotne dla jakości żywności - zbliżą się do stanu i standardów w innych krajach UE. Spełniał się będzie dzięki temu podstawowy warunek rozwoju przedsiębiorczości pozarolniczej i zatrudnienia pozarolniczego na wsi. Ile polska wieś realnie skorzysta na obecnym zwielokrotnieniu oferowanej unijnej pomocy strukturalnej na cele infrastrukturalne będzie zależało od tego jak te potrzeby zostaną uwzględnione w Programach Operacyjnych rozwoju regionalnego (RPO), w PO IŚ, w PROW i w PRPW, jaka będzie sprawność gmin w wykorzystywaniu funduszy pomocowych.

Drugim sprawcą rozległego frontu budowlanego będzie rozwój przedsiębiorczości na obszarach wiejskich: MŚP różnych branż (kilkadziesiąt tysięcy obiektów), finansowany z EFRR oraz zakładów przemysłu rolno spożywczego, którego rozbudowa i modernizacja (około 3 tysięcy firm) będzie finansowana z EFR ROW. Dzięki tym funduszom powstanie także na wsi kilkadziesiąt tysięcy mikro przedsiębiorstw. Można szacować nakłady w zakresie rozwoju przedsiębiorczości na 2 -3 mld euro.

Trzecią grupę nowych inwestycji budowlanych będą stanowiły obiekty komunalne i inne użyteczności publicznej: usług komunalnych, ośrodków szkoleniowych, centrów sportowo rekreacyjnych i turystycznych, szkół i obiektów socjalnych. Ich sieć dopełni kilkadziesiąt tysięcy rozbudowanych i zmodernizowanych gospodarstw agroturystycznych. Będzie to po kilka inwestycji w każdej gminie, o wartości od kilkudziesięciu tysięcy euro do kilku (kilkunastu) mln. euro. Część tych projektów realizowana będzie w ramach programów rewitalizacji obszarów wiejskich.

Więcej w artykule Mariana Brzóski na Portalu Rolniczym